"Przyjaciele" , "Cztery pory roku"

Sobotnie popołudnie ... Nie lubię tego momentu , kiedy robi się wszystko , żeby zająć jakoś czas . Co można w tych momentach zrobić ?
Daję następne dwa wiersze mojego wykonania . Myślę , że jeszcze dzisiaj wstawię jeden .. :)

"Przyjaciele"

Kiedy smutno Ci i źle,
Pomyśl sobie o tym że ,
Przyjaciół wielu masz ,
Każdy tu jest jednym z nas .
Więc krzycz na głos :
"Chodźcie do mnie !
Będzie fajnie obiecuję , 
Uroczyście też ślubuję "
Zawsze fajnie będzie gdy ,
Przyjaciół słychać krzyk .
Więc wy również krzyczcie tak ,
Tak jak dzisiaj ja !


"Cztery pory roku"

Rok - jak piękny kwiat ,
Cztery pory roku ma .
Najpierw wiosna ,
Wszystko kwitnie ,
Owoce , kwiatki ,
Na drzewach liście .
Później lato ,
Słońce grzeje ,
Deszcz gdzieniegdzie tu poleje .
Jesień - wszędzie liście  ,
Wszędzie liście ,
Coraz chłodniej jest już wszędzie .
Zima - koniec roku zaraz będzie ,
Biały świat jest i śnieg sypie .
I tak w kółko pory roku ,
Obiegają cały świat wokół ,
Później wiosna , lato, zima ,
No i znowu się zaczyna .

"Nuda" , "***"

Po średnio długiej przerwie wracam z dwoma nowymi wierszami . Jeden świeżo napisany (***), a drugi może troszkę później :-) Poczytajcie na Dobranoc ... ;-D 

"Nuda"

  Kiedy lekcje odrobiłam , Książkę całą przeczytałam ,
Pokój cały wysprzątałam ,
 I na jutro nauczyłam , 
Myślę sobie " Co tu robić ? "
Zajęcia nie mogę znaleźć .
 Nuda , Nuda , Nuda .
 Muszę szybko coś wymyślić ,
Bo przetrwać mi się nie uda ! 

 "***"

Nie niszcz drzew !
Bo bez nich żyć byś nie mógł ,
 Każdy wie , że masz gniew ,
Zrywać gałęzi nie można też ,
Bo życie masz dzięki drzew . 

 

  

Mama

   Wiersz ten napisałam na Dzień Matki , który odbędzie się 26 maja . Krótki , ale według większości osób Ładny prezentuję wam dzisiaj . 

Moja Mama jest taka , że gdy zrobię coś złego , 

To nie zacznie się draka , 

Tylko powie , że tak niewolno , 

Przytuli i mówi coś miłego .

Moja Mama nie zawsze ma czas , 

Aby pobawić się ze mną , 

Ale zawsze znajduje chwile i mówi :

                                        "Kocham Was" 

*** , "Niebiańscy i piekielni"

       Na pierwszy ogień idą dwa wiersze , które wysłałam w ubiegłym roku na konkurs . Wygrał tylko jeden , bez tytułu . Przedstawię wam obydwa .

                                            Niebiańscy i piekielni

Przechodząc przez ulicę mijamy ludzi

Ludzi których lubimy, szanujemy

Lub tych których wcale nie znamy

Czy wiemy jacy są wewnątrz?

Jedni mają piekło w sercu

Drudzy niebo w duszy

Inni lód którego nikt nie skruszy

Piekło – krzyk, nienawiść, złość

Niebo – uśmiech, miłość, radość

Człowiek piekła ma grymas na twarzy

I jedyne na co się odważy

To potępiać wszystko i wszystkich

Człowiek nieba zawsze się uśmiecha

Ma w sercu kolorowe motyle

I wie że w życiu cenne są każde chwile

Piekło – czerń, ciemność, woń upływającego czasu

Niebo – błękit, kolorowa tęcza, zapach lasu

Ludzie! Odrzućcie piekło! Bierzcie niebo!

Nie bójcie się tego

Poczujcie pozytywne wibracje

Negatywne reakcje zamieńcie w szczęście

Nie zgubicie się w codziennym pędzie

Piekielni – destruktywni, niszczycielscy w obyciu

Niebiańscy – konstruktywni, istniejący w szarym życiu

***

Siedzę z tobą przy stole

Przy ciepłym, pachnącym rosole.

Babcia buja się w fotelu.

Dziadek pyka fajeczkę.

Mama czyta dzieciom bajeczkę.

To szczęście, którego nie zamienię

Na „skarby” tego świata:

pieniądze, władzę, korporacje,

samochody, etaty, biurokracje.

Gdy patrzę na ogień w kominku

i wsłuchuję się w ciszę.

Doceniam, co mam w życiu.

Dzwoneczki w głowie słyszę.

Grają melodię spełniających się marzeń

i dostarczają pozytywnych wrażeń.

Wierszokletka czy poetka ?

      Na pierwsze strony tego bloga nie chcę pisać historii nie wiadomo jak długich . Chciałabym napisać jedynie o tym , co chcę na nim zamieścić .
      Myślę , że pozwoliłam sobie bez autokrytyki zostać wierszokletką , zapisując w paru słowach chwile , uczucie , emocje , porządkując swoje wewnętrzne ja .